gebed8

marckant.be

Tekst en beeld : (C) Marc Meysmans

Omgaan met geestelijke weerstand

De geestelijke wereld is omwille van zijn onzichtbaarheid een moeilijk te begrijpen wereld. De Bijbel spreekt er over, Jezus vertelt er over, het bestaat. Even moeilijk te definiëren is de wereld van de ‘tegenstander’. De Bijbel spreekt erover, Jezus vertelt er over, hij bestaat.

Het naderen van God kan een zekere weerstand oproepen die zich op vele manieren kan uiten. Wanneer we in onze stappen naar het licht tegelijk weerstand voelen, kunnen we er van uitgaan dat iets in ons het moeilijk krijgt bij zoveel licht en ons daar liever weg wil houden.

Wat het ook is, het naderen van de Genadige kan onder geen enkele omstandigheid een bedreiging voor ons zijn. In tegendeel.

Als we de indruk krijgen onszelf te zullen verliezen als we ons in de handen van God willen leggen dan staat er een leugen voor ons. God wil ons juist verbinden met al wat heilzaam is. Als iets in ons weerstand biedt om naar de Hoogste te gaan dan is het ingegeven door iets of iemand die voor Hem bang is. Iemand die God dus wel kent maar niet aan Zijn kant staat, een tegenstander. Moeten we die de kans geven om onze ontmoeting met Abba Vader, onze Redder, onze Herder, … te verhinderen? Moeten we ons angst laten aanjagen om De Liefde te ontmoeten? Laten we opgerichte barricades naar Het Licht ongemoeid onze weg naar heil blokkeren?

Het vraagt wat geduld om precies te kunnen ontwarren wat ons hindert en hoe we daarmee om kunnen gaan, op welke manier we het kunnen opruimen. Aanbidding, een lofzang aan de Hoge, is vaak een wegbereider voor God die ons zijn Engel stuurt om ons in het vinden van die weg voor te gaan.

Dit onder ogen krijgen kan ons helpen om een meer overtuigde houding aan te nemen over de richting die we op willen. Met gerechte rug werpen we de jukken van ons af die ons naar beneden halen, die energie en vreugde roven, die ons naderen van de Bron willen voorkomen.

 

Moeilijkheden en weerstand horen bij het leven, ook Jezus had er volop mee te maken. Telkens opnieuw maakt Jezus verbinding met Vader en vraagt: wat nu?

Stille aandacht is soms moeilijk

Stilte is niet altijd aangenaam vol. Gods aanwezigheid is soms merkbaar, maar heel vaak ook niet. Er kan een leegte op ons afkomen waarvan we misschien nog niet hebben geleerd hoe we die best hanteren.

Toch zijn deze momenten van schijnbare leegte te verkiezen boven het wereldse gedruis dat nergens heen leidt. Het gevoel van stille eenzaamheid blijft niet duren, en daarachter is God er des te meer. Wie zich een tijdje terug kon trekken, merkt dat nadien alles weer fris naar binnen kan komen en we weer helderder tegen dingen aankijken.

Maar na werelds geruis komt niets anders. Ondanks alle leukigheid brengt niets er diepe vrede. Die brengt de wereld niet. Alleen nog meer geruis als afleiding, om de pijn te verzachten. Ook daar komt dan een zekere leegte of holheid aan het licht, met misschien nog wel veel meer eenzaamheid dan die bij stilte.

Het duurt soms een tijd vooraleer we stilte kunnen appreciëren. Het wordt best in haalbare stapjes heel langzaam opgebouwd. Elke periode heeft zijn juiste hoeveelheid. Het gaat niet over hoe lang de stilte duurt maar over de mogelijkheid om los te komen van wat ons voortjaagt … om te herkennen wat ballast is … om het vinden van een passende weg … het vinden van verbondenheid met de Hoogste. Als er ergens ook maar iets van dat tot stand kan komen hebben we een mooi geschenk ontvangen: een weg naar Leven.

Gebed zonder drempel

aandacht voor verbondenheid